Öğretmen öncelikle bazı telkinlerle sınıftaki öğrencileri öğrenime hazırlamalıdır:
-“Öğretme işi tek taraflı istek ve etkinliklerle değil; karşılıklı surette, yani öğrenci-öğretmen çalışmalarıyla mümkündür...”

-“Öğrenme isteği ve ilgisi olmayan öğrenciye; ders vermek yoluyla hiçbir şey öğretilemez...”

-“Öğrenmenin biricik koşulu kendi kendine çalışmak ve öğrenme sorumluluğu ya da bilinci kazanmaktır...”

-“Yeteneklerini keşfeden ve geliştiren, kendi olanaklarına göre öğrenen her öğrenci anlamlı unutulmaz bilgiler kazanır. Kendi gayretimizle öğrendiğimiz şeyler asla unutulmazlar...”

Öğretim ortamında öğrencilerin ilgisini çekmenin ve bunu sürdürmenin sırrı öğrenci katılımını sağlamaktır. Düz anlatım, halen en çok kullanılan öğretim yöntemi olmaya devam ediyor.

Bazı kişiler bu yöntemle, özellikle öğretmen dersi çok iyi anlatırsa, çok şey öğrenebilir. Anlatıma dayalı derslerin bir çok yararı var: bilgileri etkili şekilde iletir, kalabalık sınıflarda iletişim kurmak için en iyi yoldur, heves - bağlılık - heyecan gibi güçlü duyguları uyandırabilir.

İletişim kurmakta güçlük çeken insanları uzmanlar,“Zor İnsanlar” olarak adlandırılıyor. Zor insanlar, toplumdan topluma, kişiden kişiye göre farklı olarak tanımlansa da temelde benzer davranışlar gösteriyorlar.

Pek çok kişi çevresindeki zor insanlardan şikayet eder. Evde, işte, okulda kısacası her ortamda bir zor insan bulunur. Oysa aslında “zor insan” diye bir şey yok. Zorlayıcı davranışlar var. Ve maalesef bazı insanlar sürekli bu şekilde bir davranış içinde bulunuyorlar.

İletişim, nitelikleri ne olursa olsun iki sistem arasındaki bilgi alış verişi olarak tanımlanabilir. Burada en önemli olan nokta iletişimde bilgi aktarımının iki yönlü olmasıdır. Bilgi aktarımı tek yönlü ise bilgilendirme,

Çft yönlü ise iletişim olarak adlandırılır. Dolayısıyla bireyler arasındaki her konuşma iletişim olarak tanımlanamaz.

Ana babaların çocuklarına, öğretmenlerin öğrencilerine birtakım emirler verip, karşı tarafın yani çocuklarının yada öğrencilerinin tepkilerini dikkate almamaları iletişim olarak kabul edilemez. Anne babalar yada öğretmenler genelde gençlerle iletişim kurduklarını sanırlar. Ancak gençler konuşurken ikaz,önerilerde bulunma,hatırlatma,yargılama gibi pek çok iletişim engelleri ile aslında genci dinlemezler. Bu durumda genç kendini duyulmamış,anlaşılmamış ve kendisi ile ilgilenilmemiş hissederek iletişimi keser.